Zaspokajanie podstawowych potrzeb jest jednym z mocniejszych motywatorów do tworzenia korespondencji smsowej. ;)
Screen z wczoraj. Okolice wczesnego popołudnia. Ja w kuchni, syn na górze, w swoim pokoju. Śle SMSa.
Ewolucja z pisma obrazkowego do pisanego w toku. Są powody do dumy.
 |
| zdj. Radek Zawadzki |
 |
| zdj. Radek Zawadzki |
Sympatyczny, zgrabny konik, który zauroczył mnie od pierwszego wejrzenia, okazał się w zdecydowanej większości dziełem Julka. Dowiedziałam się od wychowawczyni, która w korespondencji ze mną zahaczyła mnie zdaniem "A koń piękny Julkowi wyszedł". Na co potrafiłam w pierwszym odruchu zareagować wytrzeszczem oczu (taka emotikonka nienajmądrzejsza).
Bo przecież pytałam Julka, który tak jakoś niemrawo i niejednoznaczenie odpowiadał o autorstwie konia.
Wyszło na to, że Julek rysował pod dyktando pani Gosi, która na koniec pomogła mu tylko z głową.
Czasem wychodzi ze mnie matka-niedowiarka, wątpiąca w ukryte możliwości własnych dzieci. Do korekty z tą cechą, do błyskawicznej korekty.
Zachwycam się nadal. Teraz jakoś tak pełniej, intensywniej.
Gdy dziecko zrobi w pokoju bałagan, a ty go prosisz, żeby posprzątało, na co dziecko wykłóca się, a potem nagle kapituluje, ty wchodzisz i widzisz porządek, chwalisz dziecko, a potem po dwóch dniach odkrywasz, na czym polegały porządki. Pod biureczko. Pod biureczko. I krzesłem zasłonić.
Wymigiwanie się Julka od obowiązków. Poziom zaawansowany.
Gdyby ktoś miał wątpliwości, kto jest idolem Julka.
Rozwiewam je.
Szkolna impreza karnawałowa jutro.
Wypad na koszykówkę. Tym razem Krzysiek. Powrót. Wszystko rowerem. Po drodze incydent z pijanym mężczyzną. Słucham opowieści. Dopytuję. Wreszcie rzucam pytanie o wiek człowieka.
- Stary gość. Na oko 35 lat. - odpowiada syn.
Zrelacjonowałam ja. Czterdziestosiedmioletnia staruszka.
Julek zaprosił do planszówki Misia. - Chodź, Miś, Siadaj. Gra. - szeptał mu do ucha. Wyciągnął krzesło, posadził na nim swojego gościa. Poprawił, żeby było wygodnie. Rozłożył planszę. Pokazuje, tłumaczy misiowi. Wyjął trzeciego pionka. - Żółty. Ty. - wyjaśnił kumplowi.
No dobra. Gramy z Misiem.
Rozpoczyna Miś. Julek rzuca za niego kostką. Liczy. Przemieszcza żółty pionek. Potem swoim pionkiem wędruje. Gramy. W duchu cieszę się, bo Julek musi za dwóch rachować. Nie jesteśmy nawet w połowie gry, gdy Julek załapuje, że całą robotę odwala za Miśka.
- O nie! Miś nie gra. Chory. - i eliminuje gościa.
Szkoda. Z trzecim graczem szybsza rozgrywka. Tego już jednak synek nie bierze pod uwagę. Nie umie. Myślenie analityczne nie leży w kręgu zainteresowań (i możliwości) Julka.
Poranek za oknem przywitał nas słońcem i szronem. Julek zobaczył i zawyrokował:
- Mama, śnieg!
A potem już tylko słyszałam: "Pasterze śpiewają, bydlęta klękają, cuda cuda ogłaszają".
To się nazywa podróż do przyszłości. Przeskok o miesiąc.
Chcesz się nauczyć kombinowania? Weź lekcję, dwie u Julka.
Basen. Zajęcia z panem Krzysztofem. Zawsze na końcu, w nagrodę Julek zalicza zjazd(y) na rurze. Ilość zjazdów do ustalenia.
Nie inaczej jest tej niedzieli. Julek wędruje, zjeżdża, uciecha na maksa. Gdy limit zjazdów się kończy, pan Krzysztof informuje (zasady są jasne):
- Julek, teraz ostatni zjazd.
Julek ochoczo się zgadza. Wędruje, zjeżdża, uciecha na maksa.
- Julek, a gdzie Twój czepek?
- Na górze. - odpowiada Julek. Z szelmowskim uśmiechem, a jakże.
Pan Krzysztof nie daje się jednak zwieść. Na szczęście.
Bierze Julka za rękę, wchodzi z nim po schodach na górę, Julek zabiera pozostawiony tam czepek i schodzą po schodach na dół. Rura musi poczekać.
1:0 dla instruktora.
Życie towarzyskie dwunastolatka wygląda tak. Wskakuje na rower albo hulajnogę i pędzi parę kilometrów na spotkanie z kumplami. Nie ma go kilka godzin, podczas których dzieją się sprawy ważne, ważniejsze i nic nie znaczące.
Albo wygląda tak:
- Mamo, wpadliśmy tylko na chwilę.
I oto przez salon wędrują sobie spłoszone moją obecnością nastolatki. Jeden, dwa, trzy, o cześć! Damian, dawno Cię nie widziałam, pięć, Michał?, siedem. Przy jedenastym zaczynam się gubić. ;)
Wakacje. Jedyny taki czas totalnej bezstroski.
