Łapiąc ostatnie ciepłe letnie dni pojechaliśmy z Julkiem nakręcić trochę kilometrów w Warszawie. Oficjalnym celem był Park Ujazdowski. Celem obok, mimochodem - odnajdywanie znaków pełnoprawnej jesieni i lody nad Wisłą.
Ruszyliśmy z domu o jedenastej. Było już ciepło. SKM-ka pusta. Pozytywne nastawienie do aktywności bardziej po mojej stronie. Julek chciał jechać tak sobie. Dopiero potem się rozkręcił.
Ruch na ulicach był zamknięty. Trwał bieg Biegnij Warszawo. Z tłumem ludzi w pomarańczowych koszulkach zetknęliśmy się dużo później. Na Czerniakowskiej, gdy przebijaliśmy się do Wisły. Biegacze już skończyli swoje wyzwanie, my jeszcze nie.
Z Powiśla do Parku Ujazdowskiego nie jest daleko. Przejażdżka rowerem zajęła nam jakieś dziesięć minut. Park nie jest duży. Przyjemny, zadbany, z szerokimi alejkami i kapitalnym placem zabaw, niedawno odrestaurowanym. Ale Julek nie był zainteresowany. Szybko ocenił miejsce. Obecność dzieci zdyskwalifikowała w jego oczach miejscówkę. Zrobiliśmy więc piknik. Julek zjadł banana, a ja jabłko. I ruszyliśmy zrobić rundkę wokół parku. W poszukiwaniu znaków jesieni.
Z parku wyjechaliśmy w kierunku Placu na Rozdrożu, skręciliśmy w lewo i ścieżką rowerową jechaliśmy wzdłuż Alei Armii Ludowej, po chwili odbiliśmy w lewo, żeby przez park im. Tadeusza Mazowieckiego dojechać do ul. Myśliwieckiej, którą cały czas w dół (- Julek, hamuj!!!!). W pewnym momencie odbiliśmy w prawo w aleję Tomasza Hopfera. To bardzo atrakcyjny turystycznie obszar. Mijaliśmy boiska Agrykoli, skręciliśmy w Agrykolę, minęliśmy stawy Łazienkowskie i Pomnik Jana III Sobieskiego, z prawej uśmiechał się do nas Pałac na Wodzie. Pomachaliśmy mu i pognaliśmy dalej. To dobra trasa dla leniuchów. Jedzie się nią cały czas w dół. Julek wszedł na śrubę, no i miał cel - lody nad Wisłą. Nie chciał się zatrzymywać. Agrykolą dojechaliśmy do ul. Szwoleżerów, a stąd już prosto do Czerniakowskiej. Tu w lewo, w kierunku Torwaru. W pewnym momencie chodnik po lewej stronie został zamknięty dla pieszych. Przejście na drugą stronę ulicy kładką. Dwa rowery i kładka. Podziękowałam. Pchałam nas dalej. I wtedy dostrzegłam ludzi w pomarańczowych koszulkach. Biegacze. Po biegu. Szli tam, gdzie nie powinni, ale był ich wielu. Poczułam się usprawiedliwiona i nieduży kawałek, zamknięty dla pieszych, trochę na nielegalu doszłam z Julkiem do przejścia dla pieszych przy Torwarze. Po chwili byliśmy na ścieżce rowerowej, a jeszcze za chwilę nad Wisłą.
To teren przyjazny rowerzystom. Gnaliśmy z dużą przyjemnością. Minęliśmy Syrenkę i Most Świętokrzyski, dopiero przed kładką dostrzegłam budkę z lodami. Julek zamówił mango, a ja czarną porzeczkę. Ależ te lody nam smakowały.
Po krótkim i smacznym resecie wjechaliśmy na kładkę. Julek dzielnie kręcił pod górkę kawał drogi. Ma siłę w nogach. Stąd już mamy blisko do Stacji Warszawa Stadion.
Sprawnie dojechaliśmy do stacji. Długo nie czekaliśmy na pociąg. Ta dwudziestoparominutowa podróż idealnie nadaje się na odpoczynek przed ostatnim, pięciokilometrowym etapem wycieczki. O piętnastej byliśmy w domu.
Wycieczka bardzo się udała.
A i doczekałam się momentu, w którym Julek samodzielnie ładuje swój rower do pociągu i wyładowuje na zewnątrz.
