Rowerem po Warszawie (2)

Wycieczkę zrobiliśmy w sobotę. Tuż po 11:00 władowaliśmy się z rowerami do S2 i ruszyliśmy w kierunku centrum Warszawy. Słońce i humor dopisywały. 

Na stacji Warszawa Śródmieście nie namierzyłam windy. Przynajmniej w tej części, w której wysiedliśmy. Rowery musiałam wtachać na górę. Piłka była po mojej stronie. Julek siedział i patrzył z góry. Tego zadania zwyczajnie nie wykona. 

Znaleźliśmy się w samym środku stolicy przemieszczającej się, poruszającej ludźmi w różne strony. Stąd ruszyliśmy w kierunku Żoliborza. Najpierw ulicą Emilii Plater mijając z lewej strony Dworzec Główny i Złote Tarasy, potem w lewo, na krótko w Świętokrzyską, żeby za chwilę skręcić w prawo w al. Jana Pawła II, stąd już prosto, długo prosto do al. Wojska Polskiego. Po drodze mijaliśmy Halę Mirowską, skrzyżowanie z Al. Solidarności, przy którym do 2014 r. stało kino Femina z osobistym kawałkiem warszawskiej historii. Kino z klimatem, które przekształcono w Biedronkę. Na Nowolipkach, na ławce przy bloku mieszkalnym, zrobiliśmy krótką przerwę. Julek posilił się musem. A ja siedziałam obok, sycąc oczy tętniąco-leniwym miastem. Tętniło albo spowalniało, zależy gdzie moje spojrzenie powędrowało.

Po odpoczynku popedałowaliśmy dalej do ronda Babka. Minęliśmy z prawej CH Arkadia, trochę jechaliśmy w górę, przez wiadukt, pod którym Julek dostrzegł tory kolejowe, i dalej w dół. Za chwilę skręciliśmy w prawo w al. Wojska Polskiego. Tu już bloki z lat 60. 70. mieszają się z architekturą przedwojennych budynków. Byliśmy na Starym Żoliborzu. Na rogu  al. Wojska Polskiego i Śmiałej trwał w najlepsze cotygodniowy targ śniadaniowym, oferujący różne specjały. Nie zagłębialiśmy się w roznoszące się w powietrzu zapachy, jechaliśmy dalej. Pod szkołę Julka. 

Stąd na umówione lody. Julek wybrał kokosowe, ja brzoskwiniowe. Do tego zamówiłam kawę cappuccino. Kawiarenka u Kuncera zrobiła nam dzień.

To był nasz punkt zwrotny. Stąd zaczynał się  powrót do domu. Najpierw dojechaliśmy kawałek do pl. Wilsona, żeby potem wzdłuż parku Żeromskiego ul. Krasińskiego łagodnie w dół, które na końcu już takie łagodne nie było i hamulce okazały się konieczne, żeby nie rozpędzić się za bardzo (choć wszystko w środku krzyczało radośnie: z górki na pazurki!) dojechać do przejścia dla pieszych (i rowerzystów). Przecięliśmy Wybrzeże Gdyńskie i za chwilę byliśmy na bulwarach wiślanych. W tej części jeszcze nie tak elegancko zagospodarowanych, choć brak tego sznytu wcale mi nie przeszkadzał. Było mniej miejsko, bardziej swojsko. Julek zażyczył sobie przerwy na drugie śniadanie. W pudełku były dwie niemałe kanapki z chleba ze słonecznikiem z sałatą, salami, plasterkiami rzodkiewki. Obok luzem obowiązkowo pomidorki koktajlowe. 

Sprawdziłam odjazdy S2 ze stacji Warszawa Sradion, żeby rozplanować ostatni, powrotny etap naszej wycieczki. Gdy wjechaliśmy w tę bardziej miejską część bulwarów, mniej więcej na wysokości Fontann, czyli tam, gdzie ostatnio wbijaliśmy na ścieżkę rowerową przy Wiśle, tłum wędrujących i jeżdżących na rowerach, rolkach, hulajnogach zagęścił się. Trzeba było mieć oczy dookoła głowy. Wielu spacerujących nie zważa na to, czy spaceruje ścieżką dla rowerów, chodnikiem, czy innym trotuarem. Ale Julek to już doświadczony rowerzysta. Jechał ostrożnie. Właściwie.

Tym razem przez Wisłę przeprawiliśmy się Mostem Świętokrzyskim, nie kładką. Z mostu kilka minut i jest stacja przy Stadionie Narodowym. 

Do skm-ki wsiadaliśmy za pięć czternasta. Po dwudziestu kilku minutach byliśmy w Sulejówku Miłosna. Po drodze drobne zakupy uzupełniające na tiramisu, który wymyśliłam sobie zrobić na niedzielny deser. W domu zawitaliśmy przed 15:00.

Kilka uwag

Wybrałam trasę, która poza krótkim wzniesieniem na wysokości Arkadii była bez przewyższeń. I konieczności prowadzenia roweru (Julek bardzo zapamiętał ten moment z ostatniej wycieczki, niechętny był powtórce). W zasadzie od al. Wojska Polskiego cały czas jechaliśmy w dół aż do poziomu Wisły, gdzie już prosta droga. Bardzo wygodna trasa dla Julka.

Jechaliśmy przy ulicach, którymi zwyczajowo jeżdżę autem. To okolice, w których mieszkaliśmy, gdy Krzyś był mały i okolice mojej pracy. Często przemieszczam się tutaj autem. Z pozycji rowerzysty zupełnie inaczej wszystko wyglądało. Bliższe, na wyciągnięcie ręki. Doświadczaliśmy wielokrotnie uprzejmości osób zmotoryzowanych. Auta zatrzymywały się nawet wtedy, gdy wcale nie musiały. Czułam się bezpiecznie.

Ścieżki rowerowe były na całej trasie. Poza ul. Emilii Plater, na której jezdni wydzielono trasę dla dwukołowców, wszędzie indziej ścieżki były wzdłuż ulicy, ale nie bezpośrednio na niej. Czasem wspólne z częścią dla pieszych, czasem tylko dla rowerów. Dobrze się jechało. A w miejscu, gdzie ścieżka się urywała, był chodnik. Szeroki, wygodny chodnik, na którym wcale dużo pieszych nie mijaliśmy, bo to nie Krakowskie Przedmieście. Jechało się nam dobrze. Bardzo dobrze.

Absolutnym must have jest przyspieszone przyuczenie Julka samodzielnego ładowania swojego roweru do wagonu. W Sulejówku nie ma problemu, bo pociąg jest podstawiony, mamy czas, mogę cierpliwie Julka instruować. W przypadku pociągu podjeżającego na peron zmienia się wszystko. Ustawienie rowerów trzeba szybko korygować, odstęp między platformą wagonu a platformą peronu jest różny. Mały, duży, wysoki jak schodek. Julek się gubi. A ja nie nadążam zostawiona nagle sama z dwoma rowerami. Nie zrażam się jednak takimi drobnostkami. Popracujemy nad szczegółami.

W planach mam Pragę (warszawską Pragę). Może uda się jeszcze w tym sezonie rowerowym.

Praca przy domu

Sterta drewna do ułożenia w drewutni. 

W układaniu pomaga Julek. Jedno drewienko niesie prawie minutę. Dystans do pokonania jakieś trzydzieści metrów. Wraca pół minuty. Zabiera jedno drewienko. Niesie minutę. Wraca. Zabiera. Niesie. Po czwartej rundzie mówi, że gorąco. Boli plecy. Boli palec. Boli wszystko. Pokazuję na zegarku, że będziemy pracować dwadzieścia minut. Ja w swoim tempie, Julek w swoim. Dwadzieścia minut później wyrasta ładna ścianka ułożonego drewna. Zdecydowana większość została przyniesiona i ułożona przeze mnie. 

Następnego dnia pomaga Krzysiek. Zostało trzy czwarte sterty. Plan działania jest prosty. Krzysiek znosi drewno, ja je układam. Po pół godzinie temat zostaje zamknięty. Drewno ułożone, brezent, na który zostało wysypane, posprzątany i złożony.

Z Julkiem przyjemnie spędza się czas wolny. Rower, kino, spacer na lody - można z nim w ciemno. To fakt.

Na konkretną robotę najlepiej z Krzyśkiem. Jeden warunek. Koniecznie trzeba znać się na zegarze nastolatka. Są dwa tryby. Pierwszy: już idę (czyli za plus-minus 15 minut będę). Drugi tryb: za chwilę (czas realizacji w przedziale od godziny do tygodnia). 

Znasz się na synach, wiesz, jak organizować sobie życie. ;)

Kontrole lekarskie

Pod koniec sierpnia byłam z Julkiem na zleconym przez naszą endokrynolog kontrolnym usg tarczycy i jamy brzusznej. Oba usg Julek miał robione dawno. Dawno temu. 

Zasadniczo jest dobrze. Tarczyca obecna, bez stanów zapalnych. Narządy w jamie brzusznej bez niepokojących zmian. Mają się dobrze. Poza woreczkiem żółciowym, w którym złogi jak były, tak są (od urodzenia) i lewą nerką, w której wyrósł sobie kamyk niemałej wielkości 7,3 mm. Do tej pory nie dawał żadnych objawów. Ale jest. Obecny. Niedobrze. 

Szczęśliwie kilka dni po usg miałam umówioną teleporadę z naszą panią doktor rodzinną. Zwyczajowo potrzebowałam skierowania na standardowe badania z krwi. W tym roku poprosiłam o uzupełnienie skierowania o badanie na przeciwciała tarczycy (prosiła endokrynolog). Przy okazji skonsultowałam wynik usg. Wysłuchałam, jakie objawy może dawać kamień w nerce i otrzymałam skierowanie do poradni urologicznej. 

W szpitalu na Żwirki i Wigury, w którym objęci jesteśmy opieką kardiologiczną, poradni stricte urologicznej nie ma. W Centrum Zdrowia Dziecka umawiając się na pierwszą wizytę, oprócz skierowania trzeba wysłać skan badań, na podstawie którego kierownik poradni ustala kolejkę. Zrezygnowałam. Nasz "zwykły" kamień przegrywa ze skomplikowanymi i złożonymi schorzeniami, z którymi najpewniej z całej Polski zjeżdżają pacjenci. Ostatecznie wydzwoniłam poradnię przy szpitalu w Warszawie na Kopernika. Termin mamy 25 października. 

W piątek, 20 września pobranie krwi.

We czwartek, 26 września wizyta u endokrynologa. Prawdopodobnie wizytę przełożę, bo nieoczekiwanie szykuje się Julkowi dwudniowa wycieczka klasowa do Łodzi (25-26.09).

Oba usg wykonałam prywatnie tego samego dnia, jedno po drugim. Znalazłam placówką na Pradze Południe Kindermedica, w której pracują różnoracy specjaliści radiolodzy. Szybkie terminy, profesjonalna obsługa. Koszt obu badań 440 zł. Pokryliśmy ze środków na Julka subkoncie. Dziękujemy.

Rowerem po Warszawie

Chciałam już wcześniej, nie do końca byłam gotowa. Potem kolejna fala upałów. Aż pojawiło się na horyzoncie okienko pogodowe. Wiedziałam, że musi być rano, kiedy nie ma dużo ludzi. Julkiem nie martwiłam się wcale. Był na tak. Plan wycieczki bardzo mu się spodobał. Krzysiek wolał pospać, a Radek nabawił się kontuzji kolana. Z roweru przesiadł się na motor.

Wsiedliśmy więc na rowery sami i o 8:40 w niedzielę ruszyliśmy w kierunku stacji Sulejówek Miłosna (4,5 km). Po 20 minutach wsiadaliśmy do pociągu. Naszą stacją docelową była Warszawa Stadion, skąd zaczynała się nasza pierwsza (i chyba nie ostatnia) warszawska wycieczka rowerowa.

Większą trudnością okazał się załadunek rowerów. Najpierw Julek, potem Julka rower, wreszcie ja ze swoim rowerem. Julek trochę gubił się, gdy wydawałam mu polecenia, co ma zrobić z rowerem. Musiałam ogarnąć temat sama. Wysiadka poszła sprawniej. Najpierw Julek, a potem ja równolegle z dwoma rowerami. 

Winda na stacji Warszawa Stadion działa. Bez problemu mieszczą się w niej dwa rowery z rowerzystami. Zjechaliśmy z peronu i wyszliśmy od strony ul. Sokoła, skąd ścieżką rowerową pojechaliśmy przez Most Świętokrzyski pod pomnik warszawskiej Syrenki. Po kilku minutach byliśmy po lewej stronie Wisły.

Stąd Tamką mieliśmy wjechać na Krakowskie Przedmieście. Wiedziałam, że to będzie najtrudniejszy odcinek dla Julka. Ulica pnie się w górę, idealnie przecinając skarpę warszawską, której nie sposób uniknąć na żadnym z odcinków od Wisły do centrum. 

Gdy opowiadałam Julkowi mój plan, uprzedzałam go, że będzie jeden odcinek pod górkę i żeby się nie martwił, bo jak nie da rady wjechać, to poprowadzimy rowery. Mniej więcej w połowie Tamki Julek zatrzymał się. Zrobiliśmy przystanek przy Zakątku Złotej Kaczki. Julek napił się wody (ale nie z fontanny ;) ), chwilę odpoczął. Do końca Tamki prowadziliśmy rowery. Na rondzie przy ul. Kopernika Julek sam wsiadł na rower. Wolał jechać, niż pchać rower. I nie było już tak mocno pod górkę.

Nowy Świat - Krakowskie Przedmieście w remoncie - coraz więcej wycieczek z przewodnikami, ciągle można było jechać. Julek pięknie manewrował rowerem. Dotarliśmy na Plac Zamkowy. Pogoda była idealna.

Spod Zamku Królewskiego pojechaliśmy w kierunku Starego Miasta. Było już po 10:00. Szukaliśmy otwartej lodziarni. Objechaliśmy Rynek, zawróciliśmy na Świętojańską, gdzie widzieliśmy lody. Zasłużona przerwa. Mini-piknik. Julek zamówił soczystą pomarańczę, a ja malinę. Przysiedliśmy z boku i zajdaliśmy ze smakiem nasze gałki.

Po chwili znów byliśmy na Rynku Starego Miasta. Drugie tego dnia spotkanie z syrenką, test pompy i krótki reset na ławeczce. Nigdzie nam się nie spieszyło. I to było cudne w tej wycieczce.

Gdy już nasyciliśmy się nicnierobieniem, wsiedliśmy na nasze dwukołowce i popedałowaliśmy Krzywym Kołem (po drodze zahaczając o Kamienne Schodki) w kierunku ul. Mostowej, gdzie tutaj mogło być z górki na pazurki i z rozmachem, ale bruk i nasza asekuracja wyhamowały rowery. Zjeżdżaliśmy w kierunku Wisłostrady bardzo ostrożnie.

Zatrzymaliśmy się przy Multimedialnym Parku Fontann. 

To był nasz punkt zwrotny. Odtąd wracaliśmy już do domu. Wcześniej przetachałam rowery przejściem podziemnym na drugą stronę Wisłostrady. Mogliśmy kawałek podjechać pod Most Gdański i tam przejazdem dla rowerow dostać się na drugą stronę, na Bulwary Wiślane. Oślepiło mnie słońce i wolałam po schodach z rowerami. 

Przy bulwarach mknie ścieżka rowerowa, niczym dwuśladowa ekspresówka. Trzeba zdecydowanie jechać i nie bać się. Nie baliśmy się. Była moc.

Na drugi brzeg Wisły przeprawiliśmy się nową kładką pieszo-rowerową. To był również jeden z naszych celów tej wyprawy. Fajna kładka. Podoba nam się.

W planach mieliśmy jeszcze piknik nad Wisłą. Bułka z sałatą i serem oraz garść pomidorków koktajlowych czekały na swój moment. Julek zapakował też Uno Junior. Za koc piknikowy miały posłużyć nasze bluzy. 

Z kładki skręciliśmy w prawo w Wybrzeże Kościuszkowskie. Za chwilę ze ścieżki był zjazd w bardziej dzikie przestrzenie, którymi poruszają się biegacze i rowerzyści. Po chwili byliśmy pod Mostem Świętokrzyskim. Znaleźliśmy pień, który posłużył nam za siedzisko. Wprawdzie nie zagraliśmy w uno, za to Julek zjadł bułkę i zajął się rzucaniem kamieni do Wisły. 

Z tego miejsca na stację Warszawa Stadion mieliśmy - nomen omen - rzut kamieniem. Gdy już byliśmy gotowi do powrotu, wsiedliśmy na rowery i pojechaliśmy na naszą skm-kę. Pociąg ruszał o 12:21. W domu byliśmy o 13:00. 

Z technicznych uwag. 

Toaleta przy stacji Warszawa Stadion jest publiczna, bezpłatna i czynna w godzinach 6:00-16:00. Można umyć ręce. 

Na stacji Sulejówek Miłosna nie ma wind na perony, ale jest podjazd dla wózków i rowerów. 

Po Warszawie nakręciliśmy 12 km. Ze stacji Sulejówek Miłosna do domu 4,5 km. W sumie zrobiliśmy ponad 20 km.

Julkowi jako uczniowi szkoły podstawowej w Warszawie wyrobiłam w ubiegłym roku kartę miejską. Bardzo wygodna sprawa. Opiekun osoby niepełnosprawnej ma zapewniony bezpłatny przejazd. 

Z uwag innych.

Nie przyłożyliśmy ręki do Julka nauki jazdy na rowerze (poza tym, że od dziecka Julek śmigał na biegowym rowerze, najpierw takim na trzy kółka, potem na dwa). Właściwą naukę jazdy zaczęło przedszkole Wyliczanka, którą kontynuowała i dokończyła szkoła, ale za swój sukces uważam pielęgnowanie Julka ochoty na jazdę, systematyczne krótsze, coraz dłuższe wyprawy rowerowe po okolicy, naukę Julka bezpiecznej jazdy. Po trzech sezonach rowerowych odważyłam się na Warszawę. Julek był gotowy. I ja byłam gotowa. Będzie ciąg dalszy.